woensdag 22 februari 2017

Vloed

Goh, wat heb ik zin
in verhaaltjes schrijven
foto’s maken,
mijn zinnen te verzetten uit de dagelijkse tredmolen
en de wereld te aanschouwen in rust..

Helaas ontbreken ruimte
en tijd
om het leven van alle dag te laten bezinken.

Je weet wel, van die momenten waarbij je
alles wat je meemaakt
laat zakken en een plekje geeft.

Vrije tijd
is de laatste periode gewoonweg een spaarzaam goed..

Kwam er ook nog eens een forse griep tussendoor
die een enorme aanslag deed op energie en conditie.
Báh!

Het zij zo.
De zee blijft ruisen.
Het tij komt op en gaat af.

Ik verlang naar eb..

maar leer leven met vloed.


donderdag 2 februari 2017

Eind van de winter?

Ik verheug ik me al weer helemaal
op zachter weer,
op eerste knopjes die uitkomen en
sneeuwklokjes, blauwe druifjes en narcissen..
waarvan ik weet dat hun lenteboden
altijd weer zullen klinken!


Volgens de Keltische kalender is het vandaag Imbolc.
De dag van het einde van de winter,
en allereerste begin van de nieuwe lente.

Onze Zeeuwse agenda leek daar vandaag best wel in mee te gaan.
Maar.. hoor ik nu dat er komende week weer winters weer aan gaat komen?
Hhhmmmmm…. we zullen het zien..
Ondanks mijn voorliefde voor sneeuw en ijs
mag dát voor mij nu eindelijk wel voorbij zijn ;o) !!


Tussen alle bedrijvigheid door maak ik me zorgen over het Amerika van vandaag.
De nieuwe president lijkt vooral in het nieuws
door ondoordachte acties en kort termijn denken..
Alhoewel… ‘denken’??
Helaas heeft onze Jongste haar ticket al geboekt…

 “Mam, maak je nou maar geen zorgen,”
spreekt ze me vermanend toe.
“We zijn oud en wijs genoeg, hoor!”
Maar ja, de berichten in de media laten vooral een onvoorspelbaar machtsliefhebber zien,
die doet denken aan gestoorde dictators uit het verleden.
Laat dat maar eens los als moeder, toch?


Gelukkig is mijn Moeke inmiddels weer thuis.
Da’s goed nieuws!
Wat is ze blij om weer in haar eigen huisje te zijn..!
Het gaat stukken beter met haar
en daarvoor zijn we ongelofelijk dankbaar J


Het huis van schoonma is tussen alle bedrijven door
nu ook écht helemaal leeggehaald
en van alle ziel ontdaan.

Haar vaatwasser draait goede sier hier, in onze villa..
Wat een genot en..  een diepe praktisch verlangen vervuld ;o)
Ik schrijf mijn verhaaltjes op de laptop van Pa..
De kipschotel van vanavond kruidde ik met háár specerijen -
en zo lijken inmiddels bijna alle gewone, dagelijkse spulletjes,
die ons zó aan hun herinneren,
als vanzelf geabsorbeerd te zijn in ons huishuiden.

Het voelt zo ongelófelijk dubbel…
Wederkerende tranen in mijn ogen.


En… de binnenkant van de kast, vraag je?
Haha, die is inmiddels knálgeel geworden!
En oh, wat ben ik daar blij mee J

Gelukkig is daar altijd nog
mijn eigenste, liefste papaatje
om er – héél voorzichtig - commentaar op te geven.
“Apart ;o)”
Ja paps, ik weet het,
ík was altijd de meest hippie-achtige van je drie kinderen, hahahaha!


Life Goes On!