zondag 11 september 2016

Hartzeer

Ik wil een gezellige post schrijven.
Over mijn 2e hands vondsten, die ik afgelopen week deed
en waar ik zo blij mee ben!
Over de gaven van Moedertje Aarde,
 waar ik van die lekkere jammetjes van kook.
En over de schoonheid van de nazomer
in de tuin van onze Villa.

Maar..
er is een ‘Maar’…


Kan ik hier wel opgewekt en vrolijk
laten zien welke leuke spulletjes ik op de kop tikte,
wat ik kookte en hoe schoon mijn bloemen stralen
terwijl er zoveel leed is in de wereld om ons heen?

Niet alleen ver weg hoor, in de landen waar door machtsbeluste overheersers
 en de daardoor bijbehorende burgeroorlogen
zóveel onmenselijk leed ontstaat.
 Waarvoor we onze ogen niet kunnen sluiten.

Maar ook dichtbij, in mijn eigen kleine wereld
word ik geconfronteerd met hartzeer.


Twee van mijn liefste vriendinnen gingen in de afgelopen weken allebei,
heel onverwacht en ieder op eigen wijze, fináál onderuit.
Twee lieve, vrolijke en opgewekte meiden van begin de vijftig.
Allebei gelukkig in een liefdevolle relatie
en met volwassen kinderen.

Poeh, dat hakt erin!
Zeker, omdat ik zelf ook nog maar nét
een beetje opgekrabbeld ben na zo’n zware periode.

Noem het maar zoals je wil…
Burn-out, Oververmoeid, Midlife crisis, Overspannen..?


Wat is dat toch, dat “wij” ineens, zo rond deze levensfase,
‘op’ zijn, dat we het niet meer trekken..?
En.. hoe kan het dan, dat we het zover hebben laten komen?
Zijn we ál die voorgaande jaren dan steeds ongemerkt en collectief,
cónstant over onze grenzen gegaan?

Moeten we misschien hiervoor de ons omringende maatschappij eens kritisch aankijken?
Want die is steeds veeleisender en sneller geworden.
Waardoor wij, vrouwen (vooral vrouwen!) van naturen geneigd tot ‘pleasen’
steeds harder zijn gaan rennen en ons best zijn gaan doen om aan al die
door buitenaf én door onszelf opgelegde eisen te voldoen..?!


Gisteren, tijdens een geweldig leuke Bric-a-Brac in de wijk
(waar ik o.a. die leuke 2e hands vondsten deed ;o))
sprak ik twee meiden van mijn leeftijd.
Beiden uit het onderwijs, beiden al een paar jaar overspannen thuis.
De ene gaat, net zoals ikzelf overigens, nooit meer terug het onderwijs in.
Afgebrand, kapotgemaakt, zoals ze het verwoordde.
De andere probeert het nog één jaartje, met een halve baan.


We zetten zo samen op een rijtje
waaraan we allemaal willen/moeten voldoen..

Onze rol bestaan o.a. uit:
werkster; kok, wasvrouw; tuinvrouw; moeder; opvoeder; …
We doen de administratie, we onderhouden alle contacten met familie en vrienden..
We repareren wat kapot is, helpen waar een helpende hand nodig is.
We ondersteunen onze ouders die steeds meer zorg nodig hebben
én helpen onze kinderen met het opstarten van een zelfstandig bestaan..
We zijn partner, minnares, we moeten slank en knap zijn en voldoen aan het huidige modebeeld.
We lijnen op z’n tijd, doen natuurlijk allemaal aan yoga
en gaan wekelijks naar de sportschool om fit en strak te zijn.
En we doen vrijwilligerswerk.

Maar bóvenal
vergaren we ons eígen (deel van het) inkomen, draaien we mee in de maatschappij  
én streven we een carrière na.

En.. als we dat niet willen, dan mankeert er wat aan ons!


Het bedroeft me.
Niet alleen het leed van de wereld.
Het verdriet en de onmacht van mijn twee lieve vriendinnen.
Of het leed van al die gedreven en fantastische onderwijsmensen,
die hun liefde voor het vak ten onder zien gaan aan
de dwingende duim van de overheid…


Maar voorál voel ik hartzeer om ál die rollen en verplichtingen
die wij vrouwen vandaag-de-dag op ons hebben genomen..!

Dus.. zal ik dan tóch maar schrijven
over mijn 2e hands vondsten,
over de heerlijke jammetjes die ik kookte
of over de mooie bloemen in mijn tuin?

;o)



39 opmerkingen:

  1. Juist wel, want het is maar wat fijn, dat jij, door je prachtige woorden, vondsten, ons weer het leuke van alledag laat zien. Maar ik weet het, het blijf tweestrijdig.
    Dank je wel voor het mooie blogje en sterkte voor jou en je lieve vriendinnen!
    Liefs, Ineke

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zeker moet je daar ook over schrijven. Want ook dat is een onderdeel van ons leven. Juist het onderdeel dat ons in evenwicht houdt. Maar ik begrijp je dubbele gevoel. Je hebt het mooi verwoord.
    ik wens jou en je vriendinnen heel veel sterkte en wijsheid toe
    met warme groet Manon

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dit is een heel goed verhaal! Kracht, sterkte en wijsheid gewenst voor alle vrouwen!
    En wat een mooie foto's!
    En dat blogje over je mooie vondsten, daar ben ik ook benieuwd naar. Misschien vind je daar ook nog tijd voor binnenkort?
    Liefs,
    Akkelien

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ondanks dat ik een man ben, herken ik toch wel heel veel.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat begrijp ik, Hans. Het is niet alleen voor vrouwen zo, zeker niet. Maar ik ben er van overtuigd dat wel meer vrouwen dan mannen hier last van hebben.

      Verwijderen
  5. Een blogbericht hoeft zeker niet alleen maar over leuke dingen te gaan. De andere kant van het leven mag ook belicht worden. Ik ken veel mensen die in het onderwijs werken en besef terdege dat het een zwaar beroep is waarin het vaak voorkomt dat men zijn pensioen niet haalt.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Heftig als je iets dergelijks mee maakt. Nee zeggen en dingen los laten is een kunst, lukt mij ook niet altijd maar ik blijf toch proberen om me niet te laten leven door alles wat zou moeten. Dus niet dat perfecte lijf, niet altijd maar voor iedereen klaar staan, iets makkelijks eten na een zware werkdag en als de zon schijnt lekker naar het strand ipv aan de schoonmaak. Sterkte voor je vriendinnen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mooi, en dank Jolanda! Het lijken me heel goeie keuze's die je maakt :)!

      Verwijderen
  7. Wat een (h)eerlijk blogbericht. Ik zit ook al een poosje te dubben, of ik zal stoppen met bloggen of doorgaan. Zit ook even niet lekker en dan wil het niet om alleen de leuke dingen te melden in je blog, maar ja wat zet je er dan wel op. Bedankt voor je mooie woorden en sterkte voor jou en je vriendinnen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jij ook sterkte Brigitta! Ik hoop dat je in het bloggen een uitlaatklep kan vinden, juist als het niet zo lekker gaat.

      Verwijderen
  8. En toch he vraag ik me af; van wie MOETEN we al die dingen? precies van onszelf.
    Ik zie ze rennen en vliegen om me heen en denk; maar gaat dit naartoe?
    Denk aan je gezondheid. Voor je het weet is het te laat. Leer meer tijd te maken voor jezelf. Kijk wat echt belangrijk is. Van wie moet je sporten? En zoveel vrienden hebben?
    Ik bedoel dit in het algemeen hoor. Ik ben lange tijd geleden uitgeschakeld. De dokter zei; neem een week vrij. Ik deed het en heb nooit meer
    kunnen werken. Door medicijnen 25 kilo erbij, weg mooi figuur, de mensen waar ik zoveel voor deed zijn allemaal verdwenen en ga zo even door.
    Nu het leven weer op pootjes en reken maar dat ik goed nadenk voordat ik er weer intrap.
    Let goed op jezelf en op de mensen die het allerbelangrijkst zijn. lieve groetjes

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt voor je reactie! Vaak komt het besef van dit alles pas als je gezondheid gaat ingrijpen en je ziek wordt... de ultieme waarschuwing dat je verkeerde keuze's maakt. Door schade en schande worden we wel wijzer ;o)

      Verwijderen
  9. dit geld toch niet alleen voor vrouwen , ook mannen ( lees mijn man ) heeft dezelfde klachten en het is allemaal niet meer zo als 20 jaar terug .Erg jammer want we moeten echt nog ff door. Sterkte voor je vriendinnen hoe herkenbaar.
    \Liefs Albèrtje

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Herkenbaar, ik denk dat we zo'n tijd allemaal doorgemaakt hebben of nog gaan doormaken. Maar het goede nieuws is: je komt er sterker uit. Ik weet het zeker. het klinkt cliché, maar het is echt zo!!!!
    Jammer dat het zo is, heel veel sterkte ook met je vriendinnen.
    liefs
    Wietske

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat geloof ik ook Wietske, dat we er sterker uitkomen. Laten we ons daar vooral aan vast houden!

      Verwijderen
  11. Dankjewel voor je post! Al ben ik nog steeds benieuwd naar je vondsten :-)))
    In 2009 ben ik zelf 'ten prooi gevallen' en na het lezen van je opsomming kom ik tot de conclusie dat ik heel veel heb geleerd. Ik ben rijker geworden doordat 'het' me overkomen is. Maar ook; het is een eeuwigdurend proces van waakzaamheid en afweging. Want ik wil ook mezelf blijven; gevoelig en gul. Maar dan met grenzen. Niet met mate, want da's ook niks; als ik iets doe is het met volle overtuiging. Maar soms doe ik iets niet :-)) Ont-moeten.
    Heel veel liefs,
    Sandra

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mooi!! Die houden we erin Sandra, dat 'Ont-Moeten'! :)

      Verwijderen
  12. ooooh zeezicht... ja herkenbaar, je kunt hééél erg lang tegen de klok in rennen, en proberen hem voor te blijven,
    maar uiteindelijk wint de tijd het toch,
    in deze prestatiegerichte maatschappij, is het héél erg moeilijk om NIET aan de rat race mee te doen,
    je wordt al gauw betiteld als lui,
    ik spreek uit ervaring... bij mij kwam de slag met de hamer in de vorm van ME, ik kon 17 jaar weinig tot niks, en nu... ben ik verheven tot kunstenares van het levensgenieten, en dat is précies wat ik doe.ik voel me nu senang, en ben blij dat het me overkomen is, ik leef nu fantastisch, hou de klok uit mijn leven :-)

    ik vind je foto's ademloos mooi, met dat rode zeewier, bijna niet echt...
    xxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Klopt Dien, dat stempel van de maatschappij is iets waar we van moeten leren ons er niets van aan te trekken. Ook dat is een heel proces. Maar, al doende... ;o) Jou is het in ieder geval goed gelukt!!

      Verwijderen
  13. Prachtig..je foto's! In Frankrijk of Zeeland? Ik heb jouw link aan een aantal vriendinnen doorgestuurd...er was veel herkenning! En die 50 jaar...de overgang naar een ander lijf...een ander leven. Ook ik heb dingen waarvan ik eigenlijk niet snap hoe ik dat jaren gewoon zo heb kunnen doen! Zonder protest...ik deed het gewoon....en nu voelt het zó niet goed meer! Arme Janmijneman ;);)...die snapt soms niks meer van mij :p Liefs Petra

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik vond deze wiertjes in Devon, Petra! Gek he, dat als we terugkijken, dat we dan niet snappen waarom en hoe we het allemaal deden... héél herkenbaar! En tja, die mannen van ons zullen toch mee moeten in het proces, ook voor hen is het een stuk ontwikkeling.. Sterkte hoor!

      Verwijderen
  14. Mooi stuk! Zelf ben ik pas 23, maar zie het plaatje van de maatschappij ook zo om mij heen. Ik kies er dan ook bewust voor om niet aan al die eisen te voldoen. En inderdaad, ik krijg nu al vragende blikken.. En dat terwijl dus blijkbaar heel veel vrouwen/mensen het liever ook anders zouden zien.
    Mooie foto's heb je erbij geplaatst! En ik ben benieuwd naar je vondsten :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik geloof absoluut dat er een nieuwe generatie vrouwen is, die al heel anders in hun schoenen staat dan wij, gelukkig! Maar ook zie ik toch wel heel veel (vooral jonge) moeders maar rennen en rennen.. poeh, ik krijg al hartkloppingen als ik het aanschouw! Daarom ben ik toch bang dat er nog steeds veel te veel vrouwen onbewust in deze valkuil stappen! Onder het motto van: "Alles is leuk, dus moeten we alles doen!" Blijf jij maar lekker bij jezelf Annabel, goed zo!!

      Verwijderen
  15. ja schrijf maar liever over je vondsten, je jammetjes en je bloemen want dit zie ik elke dag om me heen. Ook hier wordt er steeds meer van ons verwacht, ik moet zelfs met mn 52 jaar weer terug naar school voor hetzelfde werk wat ik al 8 jaar doe. 'Is het dan niet goed' hoor ik je vragen......... ja hoor mijn werk is prima in orde maar ze willen diploma's zien. Heb ik dit niet?? Jawel hoor maar niet van het werk dat ik doe, wel allerlei cursus papiertjes e.d. maar ja dat zijn geen diploma's. Dus nu bij een fulltime job op het werk en een fulltime job thuis mag ik dit er ook nog bij gaan doen. Ik wil ook nog wel leuke dingen doen dus ik denk dat ik het slapen maar ga schrappen........... Gek he die burn-outs, opgebrand,enz enz

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat ongelofelijk waardeloos! We gaan ons hart luchten op de eerstvolgende spinmiddag, Marianne! Als je daar nu tenminste nog heen kan...

      Verwijderen
  16. Heel herkenbaar voor mij. Ikwerkte jaren bij een Riagg als psycholoog met sexueel misbruikte adolescenten. En ineens was het op.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Die leuke 2e handsvondsten mogen er ook zijn. En de blijdschap erover ook! We leven in een ingewikkelde maatschappij waarbij nieuws direct wereldwijd bekend wordt. Worden overvoerd met informatie.
    En misschien stellen we ook wel veel te hoge eisen aan onszelf. ooit liep ik mezelf oom finaal voorbij. En het heeft tijd gekost om weer op de been te komen. Maar heel vaak komt het ook weer goed. Niet zoals hMt was. maar anders en misschien ook wel beter. Geniet maar gewoon van die lieve kleine dingen. Je hebt best wel oog voor het leed van een ander maar je mag ook je eigen kleine leven leven en genieten van de dingen die je toevallen.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Volledig akkoord met Knutselpret... dit geldt ook voor mannen... die hollen zichzelf ook voorbij... alhoewel we hier thuis met 2 samen rennen... waarmee ik bedoel dat we de taken toch wel verdelen in verhouding met onze job... Maar als ik het vergelijk met mijn ouders moeten we inderdaad steeds maar meer... van onszelf maar vooral voor de job...En het erge is ... we moeten het nog zoveel jaren langer... Veel sterkte aan de vriendinnen en... nu ben ik eigenlijk wel heel erg benieuwd naar je aanwinsten.:-)

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Wat ben ik blij dat ik precies op tijd gestopt ben in het onderwijs -de tijd dat de basisschool werd ingevoerd. Toen werd het niet leuk meer en was ik werd fulltime moeder--heerlijk! En na een ingrijpend gebeuren 14 jaar geleden en enkele nare ervaringen heb ik besloten om niet meer iedereen te 'pleasen' en voor ons te kiezen en te doen wat ik belangrijk en fijn vind en om ook nee te zeggen. Al lukt dat laatste helaas niet altijd maar je bent nooit te oud om te leren.
    Heel veel sterkte voor jou en je vriendinnen en iedereen die nog hier mee worstelt.
    Zonnige dagen
    groetjes, Truus uit Drenthe

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben net begonnen werken met de invoering van het basisonderwijs, en dat was voor mij juist de 'goeie tijd' ;0) En ja, we blijven uitdagingen krijgen om dat 'nee' zeggen te blijven leren, haha! Bedankt voor je reactie Truus!

      Verwijderen
  20. denk zelf dat het niet alleen in het onderwijs is maar in alle lagen en soorten vakken ,beroepen
    we moeten sneller onze grensen kennen en herkennen ,maar dan nog is het soms erg moeilijk ......
    verwen je zelf en probeer te genieten zoveel je kunt,lieve groet

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het is in elk vakgebied en ook al ken en herken je je grenzen dan nog heeft de arbeidsmarkt/maatschappij daar geen boodschap aan ........helaas......

      Verwijderen
    2. Klopt dat het overal zo is, maar het onderwijs is altijd mijn vak geweest, en daar uit zie ik ook de meeste frustratie, vandaar...

      Verwijderen
  21. Weet je ..., ik heb je blogbericht nu al 3 keer gelezen ... en ik vind het zò herkenbaar!
    Zelf werk ik ook nog in het onderwijs, maar ik zeg wel eens 'het zuigt aan je'... Maar ook in andere beroepstakken zie je het gebeuren. We moeten allemaal zoveel in zo kort mogelijke tijd.
    Zelfs jonge mensen krijgen een burn-out ...
    Erg hoor als er zoveel mensen in je naaste omgeving onderuit gaan. Allemaal lieve hardwerkende en goed bedoelende zichzelf wegcijferende mensen ...
    Ik hoop dat ze er weer bovenop komen en het evenwicht hervinden. Balans is zo belangrijk, en die ligt bij ieder weer anders ...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank voor je berichtje! Het gebeurt inderdaad ook in andere takken van sport. Mijn bewondering voor de mensen die het wel dat evenwicht kuknnen bewaren tussen voldoen aan de eisen van het vak (of van een ander soort job natuurlijk) en daarnaast ook relaxed kunnen leven zonder opgebrand te raken!

      Verwijderen
  22. 14 Jaar geleden toen ik de verkorte kraamopleiding deed, zat ik in een klas met allemaal leuke meiden van in de 20 tot in de 60, Die er allemaal voor gingen, we hadden een doel het felbegeerde papiertje halen. Maar,... dat is zwaar, en een opleiding en heel veel stage uren, ook s'nachts, een gezin, kortom alles wat jij al opnoemt. De één na de ander stortte in, dat jaar, en dan hielpen we mekaar. En,... de docente verpleegkundige zei, als je niet goed voor jezelf zorgt, kun je ook niet voor de ander zorgen. Ook dat is moeilijk. Want je wilt het zo graag goed doen, we denken, als de anderen zich goed voelen dan voel ik me ook goed.
    Dat is wel een dingetje,...
    Heb het zelf ook ondervonden, alleen wat jaren eerder. En het blijft altijd moeilijk.
    Schrijf je verhalen zoals jij het wilt, want verhalen uit je hart zitten vol liefde.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat ik heel mooi vind, is hoe je beschrijft dat jullie elkaar allemaal hielpen in dat jaar. Ook dat zie ik om me heen, vrouwen die elkaar heel erg steunen. En daar word ik dan weer heel blij van! Ook hier op dit blog klinkt het door. Het is waar: als je niet voor jezelf kan zorgen, kun je dat ook niet voor een ander... prachtig gezegd Ingrid, dank je wel voor je lieve woorden!

      Verwijderen