zondag 25 oktober 2015

The long day closes

Zo...
vandaag
de dag weer geplukt J

En afgesloten met een spectaculaire zonsondergang!









Zóóó prachtig!!

(Daar heb je gewoon helemaal
geen woorden bij nodig ;o)


woensdag 14 oktober 2015

Contouren en duidelijkheid

De zomer,
daar heb ik een haat-liefde verhouding mee.

Ik hou van de zon, de warmte,
de bloemen en insecten..
Het leven op het strand, aan zee,
het gevoel van vrijheid en zo meer.


Maar óók vind ik de zomer lastig.
De zomer daagt me uit.

Trekt me naar buiten: 
nú moet ik, 
nú schijnt de zon..
NU moet ik genieten want straks..
..straks is de zomer weer weg.


En, op de een of andere manier geeft dat druk.
Het verbreekt mijn dagelijks ritme.

De dingen die ik graag doe,
(en moet doen)
worden dan ineens afhankelijk
van de zon en het weer.


Spontane buitenactiviteiten,
haast verplichte ‘leuke’ zomerdingen..
ze móeten nú gedaan worden.

De zomer is hier maar zo kort,
NU moet het gebeuren!



En voor mijn eigenste chaotische persoontje
is dit een lastig iets..

De zomer trekt me als het ware ‘uit mezelf’..
En dat kun je gerust een uitdaging noemen ;o)


Nee, dan de herfst!
Als de bladeren verkleuren en dwarrelen,
en het weer héérlijk koud wordt,
dan kom ik tot rust.


Tijdens mijn verplichte dagelijkse rondje buiten
- voor de broodnodige conditie ;o) –
zie ik aan de bomen
de contouren van de Orde weer terugkomen.


Zwarte takken verschijnen in de bomen.
De naakte, donkere en grillige lijnen
worden na het vallen
van steeds meer bladeren,
steeds duidelijker zichtbaar.
Ze laten kaalheid en grenzen zien..


Die herfstbomen doen me mijmeren.
Over orde en chaos.
Over helderheid, overzichtelijkheid.
Over grenzen en focus.
Precies wat ik nodig heb om knopen door te hakken.


En dat doe ik dan ook!

Dag Koor, dag Moestuin, dag Baan…
’t Was fijn bij jullie..!
De tijd is nu aangebroken om afscheid van jullie te nemen.
En te gaan herstellen van een te drukke tijd.
En de herfstbomen?
Die laten me zien dat het goed is… ;o)



donderdag 1 oktober 2015

Herfst in de villa

Oeps.. opeens zit ik in de lappenmand.


Zit ik ‘verplicht’ thuis, in de hoop gauw weer op te knappen.
En, daar zat ik niet op te wachten, om eerlijk te zijn.


Je wil nooit iets mankeren, toch?
Al helemaal niet als je zo’n bezige bij bent 
;o)


Ziek zijn komt nóóit uit ;)
Al moet ik eerlijk bekennen
dat het thuis zijn
ook wel weer heel fijn is…


Door een té lange drukke periode
heb ik niet alleen mezelf en mijn gezondheid,
maar ook mijn gezin en huishouden
behoorlijk tekort gedaan.


Tja...
Dus eigenlijk.. 
(en dat weet ik bést ;)
zo’n vervelende kwaal komt natuurlijk 
niet voor niets..


Wat ik nu zoal doe?
Beetje breien, veel slapen
en af en toe wat eten maken of was opvouwen…


Maar toch... het voelt onwennig,
alsof ziek zijn niet mag..

Maar ook alsof ik me opnieuw moet verbinden 
met mezelf
en met mijn omgeving.


Mabon hielp me daarbij:
de balans opmaken en keuze’s maken.

Hoewel.. het is niet altijd even makkelijk
om met jezélf 
geconfronteerd te worden.


Maar wel een interessante uitdaging!
J


Gelukkig zijn er nog meer hulptroepen!


Deze twee poeperds natúúrlijk!
Ze zijn zo ongelofelijk lief
- en ondeugend -
dat het werkelijk een genot is om
thuis te zijn!


We luieren samen,
doen met regelmaat een broodnodig tukje


en als er wat te doen valt,
dan helpen ze natuurlijk vrolijk mee ;)


Zo.. inmiddels is het hoog tijd 
om lekker even buiten te zitten
- wat te 'luchten' ;o) -
en koffie te drinken met de Oudste.

Want.. met dit práchtige herfstweer
boffen we zó enorm!


En na de koffie?
Dan is het weer tijd voor een tukje ;)


En.. vergeet het niet:

Pluk voorál de dag!!!