woensdag 23 juli 2014

De Markt van Middelburg, vier uur ‘s middags…

Ik ben op weg naar de Markt van Middelburg. Het is bijna 4 uur ’s middags.
Loop met mijn mandje in de warme zon, op weg om wat dingen voor mijn dochter te kopen.
Ze gaat kamperen met een vriendin, moet werken en heeft geen tijd om óók nog…
Is goed meis, je moeder gaat er wel achteraan ;)!

Het is warm, maar er zijn toch nog aardig wat mensen in de stad.
Als ik in de buurt van de Markt kom beginnen de klokken van de Lange Jan hun rouwlied te luiden..
Ik kijk naar het uurwerk op het stadhuis. Vijf voor vier…
Een aantal mensen staat in de schaduwrand van de Markt en wacht…
Ik stop ook met lopen en ga stil op de hoek staan…

En langzaam stoppen er steeds meer mensen met lopen, praten, lachen.
Fietsers stappen af, een scooter scheurt het Marktplein op.
Knijpt dan ineens in de remmen als hij al die mensen stil ziet staan en stopt…
Uit de winkels komen mensen..
Uit de bank komt het personeel en gaat zwijgzaam naast de deuren staan…

En zo, langzaam maar heel bewust, stopt iedereen met wat-ie aan het doen is.
En blijft stil staan, daar op de Markt van Middelburg.
De klokken beieren..
Een ongelofelijke stilte neemt bezit van de mensen,
op dat ene moment om 4 uur..
Die minuten van rouw, verdriet en de nagedachtenis
aan al die mensen die niet meer thuisgekomen zijn na die vreselijke vliegramp.

Ik krijg kippenvel en de tranen springen in mijn ogen..
Niet alleen om alle slachtoffers.
Dát verdriet is te groot.
Maar ook om de intense stilte, saamhorigheid en verbondenheid
die daar ontstaat..
Op die woensdagmiddag om 4 uur
op de Markt in Middelburg…

12 opmerkingen:

  1. Heel Nederland werd één, overal was verdriet in de grote stilte hoorbaar......

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Prachtig beschreven. En ik doe NU met je mee... kippenvel, tranen..... Woensdagmiddag vier uur ging aan me voorbij, maar donderdagmorgen 9.07uur sta ik met je stil!
    Hannah

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het was zo indrukwekkend allemaal - die hele ontvangst op het vliegveld, die tocht van alle wagens over de snelweg, hoe mensen zelfs op de vluchtstroken stonden - dit blijft een gebeurtenis, die we allemaal in ons geheugen opslaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. ik was gisteren in het centrum van Amersfoort om 4 uur, het was daar precies ook zo..

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja, lieve Stefanie, zo heb ik het ook ervaren, thuis bij de tv. Het houdt me enorm bezig, de eensgezindheid van een land in rouw, het verdriet van nabestaanden. Het is zó groot...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wij hebben gisteren de grote klok van de Petrus en Pauluskerk geluid. Die heb je dan vast ook wel gehoord.... ging samen met de Lange Jan mee.

    Volgens mij zijn er ook veel mensen op het Abdijplein geweest, want ik vond het bij ons erg stil met mensen die langs kwamen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. de vraag van je dochter, hihi zo herkenbaar. Ik vind t dan ook zó fijn om te helpen hé, dat heb jij vast ook. Ik was ook zeker onder de indruk gisteren. op zón plein maak je het nog meer mee, mooi! Liefs Petra

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Die saamhorigheid voelde je gisteren door heel Nederland, ontroerend!

    Liefs, Ineke

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ja, zo voelde dat ook bij ons, in de koffiekamer van de OK aan het eind van een drukke werkdag. Niet iets waar we met z'n allen al eerder over hadden gesproken gedurende de dag, al was het natuurlijk wel iets waar we het sowieso over hadden.
    Zo'n andere stilte is dit, zo één waarbij je emotionele verbondenheid voelt. Zo'n stilte waarbij het einde onwennig voelt.
    Ik hoop niet dat we zo'n stilte nog vaker gaan meemaken. Te veel verdriet.
    Liefs, Nelleke

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Dat zal heel indrukwekkend zijn geweest. Ik was alleen thuis en heb de stilte en de beelden ook ervaren. Heel bijzonder zoals Nederland meeleeft, laten we hopen dat de nabestaanden daar een beetje troost uit kunnen halen.

    Lieve groet, Ingrid

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Mooi beschreven hoe de sfeer was! Ik geloof dat het in het hele land heel indrukwekkend was. Toen ik de beelden op tv zag was ik even trots op ons land. Het blijft toch onvoorstelbaar! Zoveel verdriet, zo weinig troost.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat heb je dit mooi geschreven!
    Ik zat zelf voor de tv, ook met kippenvel... Wat werd alles mooi en respectvol gedaan...
    Liefs,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen