zondag 8 januari 2017

Wintertijd

We zouden het bijna vergeten zijn, maar…
de wintertijd is oorspronkelijk de tijd om je terug te trekken.
In huis, in jezelf…
Een tijd van inkeer, van reflectie en tot rust komen.


Dat winterseizoen van rust hebben wij,
drukke bewoners van Moedertje Aarde,
nog steeds gewoon hard nodig!
Want de 24-uurs economie bepaalt
- als we éven niet goed opletten -
voor een groot deel ons leven!


Zou het daardoor komen,
 dat zoveel mensen stiekem wel eens verzuchten
dat ze net, zoals beren en eekhoorntjes,
een winterslaap zouden willen houden?
;o)


Helaas laat onze jachtige westerse wereld
ons weinig tot geen tijd toe
om met écht met het ritme van de seizoenen te leven.


En ook al staat onze Villa op een rustig plekje op ons eiland,
en laten we ons hier in het Zeeuwse echt niet zo snel druk maken..
ook híer dendert het leven onverminderd door.


De rust en inkeer die bij de wintertijd horen
probeer ik daarom in deze periode van het jaar
héél bewust op te zoeken en te ervaren.

Winterse verstilling
in de natuur helpt daarbij natuurlijk ;o)


Al is het natuurlijk wel heel vervelend als je met die ijzel en mist de weg op moet..

Maar.. is dat ontregelende weer
 misschien niet gewoon stiekem een klein magische teken?
Waarbij we even gedwongen worden om tot stilstand te komen,
om onze wereld kleiner te maken
en ons tijdelijk even terug te trekken in ons eigen ‘hol’?


Natuurlijk roept voor de meesten van ons 
gewoon de dagelijkse plicht.

Een poosje gezellig ‘winterslapen’
is er voor mij voorlopig ook niet bij.
Ruim een maand alweer ben ik druk in de weer
met een ondankbaar en slecht betaald baantje ;o)


Niks erg hoor!
Goed voor lijf en leden, dat baantje.
Leer ik er ook nog eens een ontzettend lieve collega kennen..
da’s pure winst!

Plus dat die (bijna dagelijkse) rit naar mijn werk
zowel ’s morgen als ’s avonds
de meest prachtige vergezichten,
zonsopkomsten en zonsondergangen oplevert!


Daarom
hou ik het gedurende deze wintertijd
voorlopig heeeel klein hier,
in onze Villa én op mijn blog.

Totdat…
…de lente weer gaat kriebelen ;o)

Daag lieverds!

PLUK DE DAG J


zondag 1 januari 2017

Markering in de tijd

Een nieuw jaar ligt voor ons.
De lege eerste bladzijde van de nieuwe kalender voor 2017
markeert een verse start.
Een grensovergang in de tijd.


En terwijl ik op de bank zit
- naast de flink uitvallende kerstboom -
(die gaat er vandaag nog uit ;o)! )
dwarrelen mijn gedachten als vanzelf naar het belang van
de start van zo’n ‘Nieuw Jaar’
Waarom lijken we die markering van soms zo hard nodig te hebben?


Er zijn bepaalde jaren, die in je geheugen gegrift staan.
Door een Grote Gebeurtenis in je persoonlijke leven.
Iedereen zal dat herkennen, die jaren die je zonder nadenken op kan sommen..

1985: het jaar dat ik mijn eerste baan kreeg en op mezelf ging wonen
1989: het jaar waarop ik en de Stuurman een stel werden
1993: het geboortejaar van de Oudste
1996: het geboortejaar van de Jongste


Er zijn ook andere jaren.
Jaren die je het liefst zou willen vergeten.
Omdat ze veel zorgen, verlies, verdriet of ziekte gaven.
Ook die markeren je persoonlijke verhaal..


En wacht dacht je van die jaren, die niet bleven plakken?
Zoals 2009 bijvoorbeeld: wat gebeurde er toen?
Ik heb werkelijk géén idee meer ;o)
zou mijn oude agenda er bij moeten pakken, haha!


Met het verwelkomen van een nieuw jaar
verwelkomen we ook nieuwe hoop,
nieuwe kansen..


Maar bovenal hopen we
dat al onze oude zonden, slechte gewoontes
en negatieve omstandigheden
in dit nieuwe jaar zullen verdwijnen, oplossen en verbeteren!
En die hoop lijkt weerspiegeld te worden
door die lege bladzijde van die nieuwe kalender..


In de lijsterbes zingt een klein vogeltje prachtige trillertjes.
Met een glimlach luister ik naar zijn gezang.
Hij heeft geen weet van tijd, van kalenders, van goede voornemens.
Dit vogeltje kijkt niet terug en hij maakt zich geen zorgen over de toekomst…


Je weet nooit wat een nieuwe jaar gaat brengen..
Maar hier in Villa Zeezicht zijn we klaar voor Nieuwe Kansen!

Wat er op het lijstje staat?

Nog gezonder leven,
nóg meer consuminderen,
íetsje minder piekeren
en nog meer genieten van iedere dag..
Oh ja, en een leuke nieuwe baan graag!

Dat lijkt me een prima recept ;o)


zaterdag 31 december 2016

Gelukkig Nieuwjaar!

Ohhhh...
de laatste dag van dit jaar alweer!
Wat gaat het snel ;o)

Hier in Villa Zeezicht heb ik daarnet laatste hand gelegd
aan het bakken van een paar schalen vol heerlijke oliebollen.


De Top 2000 op de achtergrond.. houtkacheltje aan..
De poesjes liggen nog steeds voor pampus
en de Stuurman was back-up 
voor die laatste, vergeten boodschapjes ;o)


De champagne gaat de koelkast in
en het Slabberjanspel ligt klaar..


Daaaag 2016…



Welkom 2017!

woensdag 21 december 2016

Tradities

“Och kind”, verzucht mijn Moeke, “Jouw Oma Netty, díe kon pas koken! Voor Kerst was ze dágen in de weer! Ik herinner me nog die keer dat ik thuis kwam van het schaatsen, het was in de strenge winter van ’63. Héél de tafel stond vól met de meest heerlijke dingen.. En weet je wat ik zei? Dat ik liever een boterham met ouwe kaas wilde..”
Haar blik is naar binnen gericht. “Ja”, zegt ze zacht, “Wat erg he! Wat was ik brutaal op die leeftijd..”

Lekker en vooral uitgebreid koken heeft mijn Moeke dus van geen vreemde. Al kon ze er aan het begin van haar huwelijk nog niet veel van. Oma Netty is niet echt in de gelegenheid geweest om haar veel te leren; een opstandige puber en een niet zo flexibele moeder is niet echt geslaagde combinatie… Lekker en uitgebreid koken leerde mijn Moeke met vallen en opstaan tijdens haar huwelijk.



Ze bleek een natuurtalent. Het zat vast in de genen ;o) Er is weinig tot niets, dat ze níet kan koken, bakken of braden. Ze werd een heuse keukenprinses, die er vooral een groot genot in schenkt om anderen te verwennen met lekker, zelfgemaakt eten. Een groot aantal van haar recepten worden hier in Villa Zeezicht dan ook regelmatig en met veel plezier gemaakt én gegeten!


Aan de vooravond voor Kerstmis maak ik lijstjes. Wat we gaan eten, en (vooral belangrijk in verband met de tijdsplanning) wat ik dit jaar ga bakken. Kerstmis zonder Moeke’s zelfgemaakte Christmascake bijvoorbeeld is écht ondenkbaar! Maar… nu ik momenteel vier dagen per week aan het werk ben, is er maar één vrije dag waarop ik alles kan voor bereiden en maken!


Ik sta voor een lastige keus: op eerste kerstdag namelijk gaan we ’s middags koffie drinken en borrelen bij Moeke. En ik weet nú al dat ze haar uiterste best gedaan zal hebben op die overheerlijke Christmascake en de nodige borrelhapjes. Óvervol zullen we haar huisje verlaten. Om daarna te gaan genieten van een lekker en bescheiden Kerstdiner in onze eigen Villa.
Dus.. we zullen vast niet heel erg veel honger hebben, als we die dag thuis komen ;o)


Ga ik daarom op mijn enige vrije dag als de blíksem aan de slag om zelf ook de Chrismascake te bakken? Plus het voorbereiden van een ingewikkelde Toet - die we die avond van de eerste Kerstdag waarschijnlijk niet eens óp kunnen, omdat het allemaal toch wat te veel is? Hhhmmmm…!


Ik denk aan vroeger, hoe het was met Kerst. Die mooie kerstmomenten, waarvan de Christmascake altijd één van de hoogtepunten was. Ik zie de opa’s en oma’s voor me, waar we altijd Kerst gingen vieren, en die er nu niet meer zijn…


Tradities zijn kostbaar. Ze verbinden mensen en families met elkaar. Maar: tradities mogen niet star worden, ze mogen soms ook veranderen en meebewegen met de tijd. Hoezeer je ook verlangt naar, of vasthoud aan ‘dat wat altijd zo was’, het is goed om er soms met een frisse blik naar te kijken. Neem mee, dat wat goed en mooi, maar creëer ook nieuwe tradities als de tijd er rijp voor is.


Soms ontstaan nieuwe tradities gewoon vanzelf: onze Engelse schoonzus bracht Britse Kerst-gebruiken mee waar wij eerst vreselijk om moesten grinniken, maar die inmiddels aardig ingeburgerd zijn ;o)


Bij deze besluit ik om ‘onze’ Christmascake vanavond nog te gaan bakken. Ook al komt hij waarschijnlijk in geen dagen op ;o) En ook al heb ik er eigenlijk helemaal geen tijd voor! Maar gewoon, omdat ik deze traditie graag wil behouden! En omdat door deze cake mijn Moeke, en vooral Oma Netty, eventjes heel dicht bij me zijn..  

NAMASTÉ

zondag 18 december 2016

Beweging

Álles is momenteel in beweging,
vraagt aandacht,
of beslissingen!


Zowel de Oudste, als de Jongste
is druk bezig met het maken van nieuwe stappen.
Vol vertrouwen maken ze plannen
om hun toekomst vaster vorm te geven.


De Oudste heeft afgelopen vrijdag zijn allereerste werkcontract getekend!
J
Hij gaat aan de slag bij een klein, jong bedrijf vol ‘Willie-Wortels’.


Tot onze grote verbazing komt de Jongste
ook ineens met studeerplannen aanzetten!
Eerst wil ze een grote reis door Amerika gaan maken
- daar werkt ze nu knoerthard voor -
en na daarna (ergens in den lande) een studie beginnen.


We denken met ze mee, geven advies en…
zijn stilletjes super trots op hen ;o)


Roep ik aan de ene kant regelmatig, hóe blij ik zal zijn
als onze kroost eindelijk de deur uit zal gaan
- vooral omdat ik merk dat het voor hen zelf
écht de hoogste tijd is om op eigen benen te gaan staan -
aan de andere kant moet mijn moederhart er niet aan denken
dat ze  werkelijk ons huis zullen gaan verlaten!


Hoezo last van ‘toekomstig-lege-nest-syndroom’ ;o)


Gelukkig nemen ze beiden ruimschoots de tijd.
Zoals het er naar uit ziet
(en er kan natuurlijk nog vreselijk veel veranderen)
zullen eventuele verhuizingen
pas rond de komende zomervakantie gaan plaatsvinden.


Gelukkig!

Genoeg tijd dus,
om langzaam aan het idee te wennen ;o)


Om nog te genieten van hun gezellige aanwezigheid,
hun vele bijzondere vrienden en vriendinnen
- die regelmatig blijven mee-eten -
Hun jeugdig idealisme,
hun vrolijkheid, openheid,
hun vernieuwende blik op onze wereld en maatschappij
en voorál hun vertrouwen in de toekomst J!

Fijne vierde Advent allemaal!


zondag 11 december 2016

Heb zin in…Kerst!

Oh, ik heb zo’n zin in Kerst!

In… sneeuw (zien jullie het?? J)

En vooral in winter!!

Gisteren ben ik heerlijk bezig geweest
om wat kerstsfeer in onze Villa te brengen.
Alle schelpen gingen er uit
en wat bescheiden kerstprulletjes kwamen erin…

Geurende bolletjes,
wat speelse hangertjes boven de eettafel..
M'n favoriete kransjes op de grijze kast,
en een gehaakte deken die helemaal bij een winterse sfeer past!








Niet te veel hoor, want onze villa is nog steeds niet spontaan groter geworden ;o)

Vond ik vorig jaar nog, dat er geen kerstboom in de woonkamer paste,
dit jaar heb ik nét zo lang gerommeld en gesjouwd
totdat er toch plekje ontstond voor een bescheiden boompje.
Helemaal blij!!






Ik vind het heerlijk om alle kerstballen weer uit te kunnen pakken
en op te mogen hangen!
De meeste ballen hebben toch een verhaal ;o)
Bij jullie ook?

Hoe de poezen dit alles vinden?


Haha, Lily ging al meteen op onderzoek uit.
Ze probeerde met haar pootje voorzichtig zo’n rare kerstbal aan te raken…
… dat wordt nog spannend de komende tijd!


Nino had andere prioriteiten.
Een poosje geleden was ik begonnen aan de opzet van een polswarmertje.
Op heel dunne naaldjes en met heel dunne wol.
Een patroontje met ajourblaadjes moest het gaan worden.
Het lukte niet meteen naar m’n zin, dus had ik het maar even weggelegd.

Nu mijn wolmand - plus breisels - van hun vaste plekje kwamen
(vanwege die kerstboom!)
ontdekte Nino ineens zijn prooi en.. greep zijn kans!
Met een grote sprong sleurde hij het polswarmertje uit de mand,
nam het in zijn bek
en sleurde het (met naalden en al) zo heel de kamer door!


Hmmm. Er bleef echt niet veel van over.
En Nino was ook nog eens diep beledigd, toen ik achter hem aan rende
om zijn eigenste gevangen breiwerkje af te pakken ;o)

We weten het... hij is nou eenmaal dól op wol.
Het zal vast niet de laatste keer zijn dat hij 
een wolletje te grazen neemt ;o)

Dag lieverds,
 allemaal een heel fijne 3e Adventszondag en

PLUK vooral DEZE STRALENDE DAG!!
J